Winnende verhaol Schriefwedstried 2006, deur Esther ten Caat
Het was warm. De zunne braandde in zien nekke en het zweet leup an zien
slaopen langes. Wat had ie het verschrikkelijk warm, al had de zunne zien bane
zowat rond emaakt.
Jaor in jaor uut meuk hij um zeuven ure ’s aovends een wandeling van een half
uurtie. Hij leup altied dezelfde route, weer of gien weer. Winter, zomer, lente
of harfst, hij meuk um zeuven ure dat wandelinggie en um half achte was ie weer
terugge. Af en toe kwaamp zien dochter langes, dan drunken ze samen koffie.
Welke dag was het vandage?
Het was de ienige maniere um even te vluchten uut zien gedachten. In huus bleef
ie maor malen. En hij worde gek van de buurvrouwen die de hele tied langes
leupen en naor binnen loerden. Oh, hij had ze graag een granium naor de kop
egooid. Die roddeltantes. Hij markte wel dat ie wat jaorties oolder wordde. Zien
pokkel deed niet alles meer op hetzelfde tempo as tien jaor eleden. Maor hij was
nog goed van gezondheid - hij had eigenlijk nooit argens last van!
Hij wilde zien zakdoek pakken - want tiedens het lopen kreeg ie onherroepelijk
een snotneuze, maor zöchte veurgeefs in zien jaszakken. Vrumd. Ien van de eerste
dingen die hij altied dee, veur ie gung kuiern, was zien zakdoek pakken. Hij
veegde zien neuze maor of an zien mouwe.
Het leek al wat donkerder te worden. Dat was raor, het was helemaole nog gien
tied um donker te worden. Hoe late was het? Hij zöchte naor de karktoren van het
dorp en zag dat het half tiene was. Op het moment dat ie nao gung deenken over
dit late tiedstip, zag ie de veurdeure van zien huus al. Vrumd. Zag ie nou Maria
veur ’t huus staon? Verduld! Maria stund veur de deure!
“Maria!”, heurde ze heur va roepen, intied dat e naor heur toe leup, “Maria!”
Ze schrök dervan. Maria? Zo heette heur moe. Hoe kwaamp ie daor nou bij?
“Va! Ik bin het, Anna!”, reup ze, toen ze hum tegemoet snelde, “waor waren ie
nou va? Ik was hartstikke ongerust man! Ie bint zowat twei ure vurt ewest!? Wat
hej toch edaone? Ik bin overal langes efietst maor ie waren nargens te vienden!
Verdorie va, ie weet toch dat ik ’s maandags altied ’s aovonds um acht ure
langeskome!?”
Anna pakte heur va bij d’arm. Hij legde zien haand op heur haand. Hij had
ieskoolde haanden, terwijl het helemaole niet koold was veur de tied van het
jaor. Ze keek naar zien gezichte. Hij was echt oold eworden, ze mus het nou toch
ok toegeven. Maor toegeven was zien kwetsbaarheid erkennen, zien eindigheid
accepteren. Ze wordde der naar van.
“Kom op va, wij gaot even koffie drinken. Vertelt mij maor ies waor aj allemaol
ewest bint!”
Ze gungen allebeide in de kamer zitten.
“Meid meid, ik heb gewoon een endtie elopen, meer niet. Gewoon mien vaste
rondtie!”
Anna keek naor heur va. Ze meuk zich zorgen. Hij leek wel hiel snel oold te
worden. Misschien mus ze heur breur maor ies gaon vraogen of het niet beter was
om va in een anleunwoning ofzo te kriegen. Ze wus eigenlijk helemaole niet waor
ze an mus dčenken. Dan maor niet dčenken. Niet dčenken…
Het was Anna, zien dochter. Nou as ie dichterbij kwaamp, zag ie het zulf ok. Ze
leek sprekend op Maria. God, wat miste hij zien vrouwe. Vief jaor eleden was ze
overleden, maor het leek as de dag van gister. Soms praotte hij nog tegen heur.
Dan vuulde het net of ze er nog was. Het leek zulfs of ie heur nog zag staon in
de keuken. Of hij heurde heur. Het was een hard gelag, te realiseren dat ze der
niet meer was. Hij dachte steeds vaker an Maria. Het was net of ze weer veur die
deure stund, maor het was Anna. Anna. Wat was die toch al groot eworden. Waor
waren al die jaoren toch ebleven?
Anna schunk koffie veur hum in. Ze vreug waor ie al die uren toch ewest was.
“Meid, meid, ik heb gewoon een endtie elopen, meer niet. Gewoon mien vaste
rondtie!”, zee hij. Hij zag Anna froonsend kieken. Hij mus eerlijk toegeven dat
ie het zulf ok niet goed wus. Maor hij was zo in gedachten ewest, daorumme kun
ie het zich niet meer herinneren, waarschijnlijk.
Anna leup naor de keuken en hij heurde heur roepen. Wat zee ze nou? Eten? Goh,
hij had best honger eigenlijk nou ze dat zo zee. Wat vuulde zij hum goed an,
asof ze gedachten kun lezen. Net Maria.
Hij zag de buurvrouwen weer met mekaar smoezen. Wat een vreselijke wieven waren
dat toch. Hij wordde der niet goed van. Misschien mus ie der maor ies wat van
zeggen.
“Maria? Hej het eten klaor?”, heurde ze vanuut de woonkamer roepen.
Anna keek verbaosd umme.
“Nee, va, ik vreug oe waorumme aj niet eten hebt! Al oen eten stiet hier nog
gewoon in de pannen! Hoe kan dat nou?”
Heur va zee niks. Ze keek om het hoekie van de kamerdeure en zag hum naor buten
kieken.
“Va? Is alles goed?”, vreug Anna veurzichtig. Heur vader zag er mu uut. Zul ie
wel goed slaopen? Soms had ze het idee dat sinds heur moe overleden was, hij
niet goed meer veur zichzulf zorgde. Ze had de buurvrouwen al evraogd een oogie
in het zeil te hoolden. Wat mus ze aanders? Ze had zulf gien tied um elke dag
langes te komen, en heur breur woonde al sinds jaor en dag in Rotterdam. Ze
muchten van geluk spreken as die ook es twei keer per jaor dizze kaante op
kwaamp. Ze stund er allent veur, heur va stund er allent veur. De jaoren gungen
wel tellen nou. Maor wat mus ze dan? As heur va in een verzorgingstehuus kwaamp,
dan zul ie wegteren. Dat wus ze wel zeker. Maor dit kun ok niet meer. Hij at
zulfs niet meer.
Iniens heurde ze geschrouw uut de kamer. Ze rende naor de kamer toe en zag dat
heur va de straote oprende. Hij had zien arms in de locht heven, met gebalde
voesten en zij zag nog net hoe hij op de buurvrouwe ofstormde. Mien god, wat was
ie van plan?
“Va!”, gilde ze, en ze vleug op hum of, “Va! Va! Kom hier!”
Hij gung op de straote zitten. Wat gebeurde der toch met hum? Wat was er met
zien heufd? Het was net of er een vrumde in zien kop was gaon zitten. Die hum
vertelde wat er mus gebeuren, maor veural… die niks vertelde. Hij miste stukken
uut zien geheugen, er gungen dingen mis en hij kun niks meer teruggehalen. Af en
toe zag hij Maria echt in zien huus. Ze was er gewoon. De kiender die
binnenkwamen, dat waren Anna en Marco. Niet de kleinkiender van de buurvrouwe,
het waren echt Anna en Marco! Wie zulden het aanders wezen? Waor mussen Anna en
Marco aanders wezen? Ze sleupen, net as vrogger, gewoon op zolder. Hij heurde ze
wel praoten, ’s aovends, en stiekem stund ie af en toe af te luustern. Dan reup
ie Maria derbij en stunden ze samen te luustern en te gniffeln om de mooie
verhalen die ze an ’t vertellen waren. Volmaakt gelok.
Iniens was het vurt. Het was vurt. Hij snapte soms iniens weer hoe het was. Maor
dat wilde hij niet. Hij wilde weer terugge in de tied. Hij wilde weer terugge
naor Maria, naor die mooie jaoren samen, toen de kiender klein waren en ze de
grootste pret um de kleinste dingen hadden.
Hij reerde. Heur va reerde. Heur va zat midden op de straote, op zien knieën,
zien heufd in zien haanden en hij reerde.
Ze gung naost hum zitten en sleut de arms om hum hen. Hij keek naor heur, en het
was net of ie heel even terugge was. Even weer terugge in de realiteit. Ze zag
teleurstelling in zien ogen, verdriet. Ze beurde hum op en ondersteunde hum naor
binnen. Ze zette hum in zien lievelingsstoel neer en pakte zulf een krukkie. Ze
keek um zich hen en zag iets dat ze al die tied over de kop ekeken had. De tied.
De tied had stille estaone hier. Va gung niet veuruut, maor achteruut. Hij was
stille blieven staon toen heur moe was overleden. Starker nog, hij gung steeds
verder terugge. Ze pakte heur va zien haand vaste.
Maria zat naost hum en ze reerde. Ze heuld zien haand vaste. Ze was zo lief, en
mooi. Hij heuld zoveule van heur. Hoe kun zien moe vienden dat zij niet goed
genog was? Hij zul er niet meer over begunnen, maor wat vuulde hij de afstaand
tussen zien moe en hum. Maor ze kun hum niet tegenhoolden. Hij zul met Maria
gaon trouwen. Dat zul ie heur zo gaon vertellen. Daorumme reerde Maria, ze was
bange veur ruzie. Hij niet, hij zul altied kiezen veur Maria.
“Niet bange wezen Maria, het komp allemaole goed”, heurde ze heur va zeggen.
Anna schudde heur heufd. Het had gien zin om te ontkennen. Ze mus ofscheid nemen
van de va die zij kende.
Zien toekomst was het verleden…
◄ weerum naor het thoesblad