deur Ingmar Roerdinkholder
Albert trok het dekbedde aover hum hen en dreide zich een paar keer umme töt e lekker warm onder de wol lag. Hèhè, het was gezellig ewest, het verjaordagsbezuuk was naor huus en ze waren allemaole een betien anscheuten eraakt, hij zol wel as een blok in slaop vallen. Doezelig keek e nog even naor de grune cijfers van de wekkerradio: tegen twaalf ure al.
Eigenlijk bin’k dan pas jaorig, dacht e, want Albert was geboren op 29 febrewaorie, mar het was nou gien schrikkeljaar dus had hij het zoas gewoonlijk de dag derveur evierd. As kiend vund hij het verschrikkelijk dat e mar iene keer in de veer jaor op zien echte geboortedag jaorig was, veural as zien breur Roelof zee dat het een nepverjaordag was en dat hij eigenlijk nog mar tweie in plaats van achte was ewörden. Mar nou was hij der an gewend en kön het hum weinig verschelen, het had zölfs wel leuke kaanten, want luui die veur het eerst zien geboortedaotum verneumen vunden het vake interessaant, en zo haj weer wat um aover te praoten.
Wilko, die as vanavond ok ewest was, had nog uut gekheid ezegd dat hij
endelijk hen de basisschoele möch want mit zien zes jaor was e nou gien kleuter
meer. Albert had mit elachen mit de rest mar eigenlijk deuden dit soort flauwe
opmarkings hum teveul an Roelof denken um ze echt leuk te vienden. Mar van Wilko
kön hij dat wel velen. Ach noh ja, ik gao pitten, ik mutte der morgen weer op
tied uut, dacht e, en viel in een diepe slaop.
Bonk bonk boem… bats bonk… Doffe geluden drongen steeds harder deur töt zien
vermuuide harsens, ze leken net nog een onderdiel van een vrömde droom mar nou
zat Albert liekop in zien bedde te luusteren. Wat was dat nou, waor kwaamp dat
weg? Hij zag mit een half oge dat de wekker krek versprung naor 00:01 ure. Had
hij nog mar zo kort eslaopen dan? Het leek wel as hij een lange nacht vol
koortsige dromen achter de rogge had. Het gebonk gung deur en leek wel steeds
harder te worden, en korterbij te komen. Krek as der iene zwaore meubels an het
verschoeven was, mar dat kön helemaole niet, zo midden in de nacht, mar
butendien was hij allennig in huus, dus hoe…
Het zollen toch gien inbrekers weden, dacht hij geschrökken. Nou leek het wel as het gebonk in de gange bezig was, vlak veur zien deure. Albert keek haostig umme zich hen um iets te zuken dat hij as waopen gebruken kön, um zich te weren as het derop an kwaamp, mar hij kön niks beters vienden as een holten klerehanger. Gespannen zat hij klaor, elk ogenblik kön de deure losgaon, mar opiens was het doodstille an de aandere kaante. Nao vief minuten stille wachten op bedde besleut hij um toch mar iens een kiekien te gaon nemen. Van slaopen kwaamp veurlopig toch niet veule. Hij sleup hen de deure, het knaopien nog steeds in zien verkraampte haand eklemd, en legde zien oor der tegenan. Niks. Hij luusterde nog een keer, dit maol mit het aandere oor. Doodstille was het.
Albert pakte drouwelnd de klinke vaste, leut weer los, haalde diep aodem en telde: iene, tweie, dreie, vere… Bij tiene douwde hij de deure mit een farme zwaoi naor buten los, drokte in ien beweging het lochtknoppien in en sprung rap naor achtern de kamer weer in. Der was gieniene te ziene, de gange lag der verlaoten bij onder de felle laamp. Hij besleut de rest van het huus ok te inspecteren en verwachtte in de huuskamer een chaos van verscheuven stoelen en baanken an te treffen, mar alles stun nog netties op de plek, krek zoas hij het achter elaoten had. Zölfs de lege bierflessies en pindabakkies die as nao het feessien achter ebleven waren stunden nog op taofel.
Albert plofte op de baank dale en zette de TV an. Hij zapte wat doelloos hen en weer töt hij bij het leste journaal kwaamp. “Dames en heren goedenacht, dit is het nieuws van dinsdag 29 februari. In Baghdad zijn opnieuw aanslagen…” Hè, heurde hij dat goed, 29 febrewaorie, mar het is toch helemaole gien schrikkeljaor. Hij keek op de kalender naost de koelkaste, en ja heur: Tue Feb 29 stun der in rooie letters. Ok in de agenda die as hij uut zien tas had ehaald had dizze maond een dag extra.
Zien mond viel los toen e de aoverzichtskalenderties van het veurig en
ankomend jaor bekeek: ók 29 dagen in febrewaorie, zag Albert, wat had dit in
godsname allemaole te betiekenen? Opiens heurde hij weer dat bonkende geluud,
dizze keer van boven. Hij was nou niet echt benauwd meer, eerder hellig, en
stormde de trap op. Ja heur, het kwaamp van zien slaop-kamer, de deure stun nog
los en het locht braandde. Hij keek rond, zag eerst niks, tot hij in een hoek
wat dacht te zien bewegen. De locht leek te trillen, der kwaamp een schimme te
veur-schien, eerst nog vaag, mar langzaom herkende Albert de gestalte van een
mense die in gevecht leek te weden mit, ja, een onzichtbaor monster. De arms
maakten woeste zwum-bewegings, het gezichte leek vertrökken van piene en
vermuuidheid. Zíén gezichte, zag Albert nou mit een schok, want de gestalte die
het daor zo zwaor had, dat was hijzölf…
Het gebonk en gevrossel wörden minder naormate zien dobbelganger dudelijker
zichtbaor weur en poestend en zwietend stund e nou recht veur Albert. Het was
asof hij in een levendige spiegel keek en hij kön gien woord uutbrengen. De
dobbelganger keek hum an en begunde te praoten: “Het hef mij donders veul ekost
um hier te komen, ik hebbe mij letterlijk deur de muren ebreuken vanuut een
aandere dimensie, mar ik mús oe waorschouwen.” “Een aandere … wat?” fluusterde
Albert. “Ja, ik komme van de aandere kaante, uut de schrikkelwereld. Die löp
zowat hielemaole parallel an die van oe-luui, mar bij oes hef elke febrewaorie
29 dagen, ieder jaor, en in de loop van d’ieuwen hebbe wij der zo een maond of
wat bij ekregen.”
“Mar dat is toch… besjoegeld?!” zei Albert nieds. “Gao vört, ie bestaot hielemaole niet, ik wil oe niet zien, flikker op!” Zien dobbelganger keek hum wanhopig an. “Ik kom oe waorschouwen veur een grote ramp die te gebeuren stiet. En ik bin nog mar krek op tied. Ie mut naor mij luusteren!” Albert heuld zien haanden veur d’oren. “Ik heure dit niet, ik heur oe niet, gao vört, gao weerumme naor de hel daor aj weg komt!” Langzaom weur de gedaonte vaoler, de kleure vervaagde en hij wördde deurzichtig, töt der op een gegeven moment niks meer te ziene was.
Albert was kapot en in de warre, hij wus niet meer wat hij hiervan denken mus. En morgen had hij een belangerieke prizzentaotie op het wark, hij mus slaopen, aanders weur het niks. Op ‘t langelest nam hij een paar slaoppillegies die hij nog in middesienkassien had liggen, spuulde die vört mit een paar sloekkies melk en plofte veur de tweide keer op bedde.
Hij leut het locht op de gange braanden en de deure op een glieve staon, als
een jonchien dat bange in ‘t duuster is. Zien harte klopte as bezeten en de
gedachten en vraogen raosden hum deur het heufd. Een kertier later begunde het
middesien zien wark te doen en weur hij langzaom rustiger, en nog wat later lag
e as een geveld peerd te snorken. Het was half dreie ’s nachts.
“Piep – piep – piep – zeven uur, dit is het nieuws van dinsdag 1 maart. In
Baghdad…” Albert schrök wakker van het keiharde geluud van de wekkerradio, een
steek van piene scheut hum deur de kop. Auwe! Hij herinnerde hum de nacht
derveur, wat een dromen waren dat ewest, wat een beklemmende nachtmerrie.
Hielemaole wus e het niet meer, hij kön zich het gebonk en de rare sfeer nog
veur de geest halen en der was iemand bekends, mar wieders…
Noh ja, daor had hij allemaole gien tied veur nou, hij vuulde hum belabberd en mus zich rap klaormaken, want vanmorgen mus e presteren! Hij naamp een frisse douche en hees zich strak in ‘t pak. Veur de zekerheid sleug e twei paracetamols achteraover en haostte zich naor zien auto. Shit, het had evreuren, dat wördde krabben, krek nou hij haost had! Evenpies snel de roet veur hum schoonmaken, de rest ontdeuide onderwegens wel deur de verwarming. Twei minuten later scheut hij de oprit van de snelweg op, as hij flink gas gaf haalde hij het wel.
“Piep – piep – piep – goedemorgen, dit is het nieuws van acht uur. Bij Hoogeveen is een verkeerschaos ontstaan door een ernstig ongeval. Volgens de politie zag de bestuurder van een personenauto een vrachtwagen over het hoofd toen hij de A28 op wilde rijden. De man, die had verzuimd zijn ramen ijsvrij te maken, was op slag dood. Ander nieuws: in Iraq…”
◄ weerum naor het thoesblad