Kört verhaol deur Bas Luinge, september 2004
Ol Job was een verstokte vrijgezel. Hie har vrogger wal prebeerd um an de vrouw te kommen, maor op de ien of aandere menier was dit niet lukt.
Ol Job trök nog wal met de jeugd van ’t dörp op en gung nog vaok met ze hen daansen.
Nou daansde Job zölf niet meer, maor ien keer in de virtien daogen gung e nog met hen Raol. Intied dat de jeugd zuch vermeuk op de daansvloor, zat Ol Job an de stamtaofel in de veurzaol. Je weet wal hoe ’t giet an die stamtaofels. ’t Iene verhaol is nog starker as ’t aandere. En de draank giet ok hiel makkelijk naor binnen.
Job was niet in ’t bezit van een riebewies en har dus gien auto. As ‘t daansen oflopen was, stapte de jeugd in de auto en Ol Job op de brommer. Vaok tröffen ze mekaor weer in Grol, in de cafetaria, um daor nog wat naor binnen te warken. Job at hier steevast een haalve kip met petat en mayonaise. As dit op was, gung der nog een dikke gehaktbal achteran. Ok een paor pilsies kunden der nog wal bij.
Rond ien uur, haalf twee vun Job het tied um hen hoes te gaon. Hie woonde in Schloo. Van Grol naor Schloo is um en naobij veer kilometer. Een mooie rechte weg met een fietspad der naost. Dit kwam Job hiel goed oet, want deurdat e nog al wat draank had har, mus e niet tussen de auto’s.
Hie dreide de gaskraon van zien brommer hielemaol lös, gung der nog wat plat opliggen en stoof zo richting Schloo. Haalverwege doemden der in de verte twee lochies op veur Job. Het vervelende was, dat dizze lochies aal maor naost mekaor bleven. "As die fietsers dan niet an de kaant wilt”, daachd’e, "dan stoef ik der wal tussendeur.” En zo gebeurde. Hie had dit nooit doen moeten.
Die twee lochies waren van de veeauto van Harm Stuurman. Midden op ‘t fietspad was die zwienen an’t laoden bij boer Klaossens. Ol Job was de laoddeur opreden en met zien bromfiets tussen de zwienen beland. Job, die der wonder boven wonder goed ofkommen was, lag nog gien twee menuten in de veewaogen, of Harm Stuurman gooide laoddeur dicht. Stuurman mus de zwienen van boer Klaossens aargens an de Duutse grèens oflevern. Job, die weer een beetie an ’t bijkommen was, kreeg in de gaoten dat e in een riedende veewaogen beland was. Goeie raod was duur. Hoe kwam e hier weer oet? Hie kun wal kloppen gaon op de wand, maor ’t was de vraog of dit deurdrung veur in de auto.
Ol Job gung der bij zitten. Hie mus maor zien waor of e terecht kwam. De zwienen waor Job tussen zat, waren opvallend rustig. Hie kreeg het gevuul, dat ze naor hum keken, net of e een soortgenoot was. Nou hadden ze Job eerder wal is oetmaokt veur zwienekop. Leek hij dan inderdaod op een zwien? Hie begunde te twiefeln.
Harm Stuurman tufte met een mooi gangegie richting Duutse grèens, niet wetende wat of e an boord har. Achterin de veewaogen waren de zwienen al hielemaol wend an Ol Job en Job an de zwienen. Hie betrapte zuch der zölfs op dat as ien van de zwienen knorde, dat e zachies metknorde.
De veewagen naoderde zien bestemming en ree achter ’t hoes van de boer, waor as de zwienen ofleverd worden mussen. Stuurman gooide de laoddeur lös en kun zien ogen niet geleuven. Ok de boer stun an de grond genaogeld. Job, die bliede was dat e weer under de mèensen kwam, vreug zuch of waor of e was. Harm Stuurman en de boer vreugen zuch of, hoe Ol Job in de veewaogen beland was. Job vertelde ‘t hiele verhaol, Stuurman en de boer mussen lachen. Dit hadden ze nog nooit metmaokt.
Ol Job is met Stuurman weer metreden hen hoes. Nog beduusd van alles wat of e metmaokt har, leverde Stuurman hum of in Schloo. Bij Job zien hoes was het een drokte van belang. Job zien zuster, ok vrijgezel waor e met saomenwoonde, had zuch ongerust maokt over het wegblieven van Job en har de naobers wakker maokt.
“Ik zal je straks alles oet de doeken doen,” zee Job, “maor ik wil eerst in de spiegel kieken o’k op ’n zwien liek.”
◄ weerum naor het thoesblad