deur Ingmar Roerdinkholder
Ze löp deur de bos en hef eerst niet in de gaten dat ze al een hiele tied
langes een bèke kuiert. Zol dit de Riest wèden? Dat ze het nou pas zut is umdat
ze bij een old holten vlondertien komp. ’t Hangt hielemaole in mekare. Èven is
ze benauwd dat het in zal zakken as ze der aoverhen giet mar dat valt mit. Ze
stekt et broggien aover en löp varder. Duurt ze hier wel te kommen? Et weggien
holdt op en giet aover in een smal pad. Zachies-an vuult ze heur niet meer zo op
het gemak as zonet an de aandere kaante van et water. Ze heurt hier niet, wat
döt ze hier dan? Toch wil ze wieder. Is ze zo benauwd umdat der gieniene te zien
is? Waor is ze eigenlik bange veur? Ze giet van het pad of en löp aover het mos
dwars deur de struken hen. De twiegen zwiept heur zo nou en dan in het gezichte.
Het begunt te migggeln en ze vuult heur zo zuties-an nat wörden as een verzeupen
katte.
Ze luustert scharp:heurt wiend, règen, het ruisen van de Riest. Ondanks de kolde
stiet het klamme zwiet heur op de rogge. Nou ze van het pad of is wördt de bos
dichter en duusterder, en wördt het steeds muilijker um rechtdeur te blieven
gaon.
Auwe! De stikkels van een brummelstruuk biet vernienig in heur bien, traonen springt heur in d’ogen. De weg kwiet, hoe hef dit nou kunnen gebeuren? Wat nog slimmer is, ze hef gien benul van waor as de aandern ebleven bint. Heur va en moe en Jacob mut nou toch onderhaand ok wel deur hebben dat der wat mis is? Het is ok heur eigen schuld, had ze mar niet zo hellig vört mutten lopen toe Jacob weer iens een flauwe opmarking had aover heur zogenaamd begunnende puberteit, daor as heur olders nog hartelijk umme lachen musten ok. Ze was de leste tied ok zo snel op de kaste te kriegen. Had ze mar gewoon wat ad rems teroggezegd, dan was ze nou niet verdwaald, mar ja, dat was nou ja te late.
De gedachten maalt heur deur de kop en ze markt dat het nog duusterder um heur toe ewörden is. Dat komp umdat de bomen en struken hier zo dichte op menare staot, mar ze zut nou ok dat ze een aandere kleur ekregen hebt. Alle blad lek wel, ja, donkerrood, der is nargens meer wat gruuns te zien. Ze kek achterum mar kan niet iens meer zien uut welke richting ze net ekomen is. Ik mut hier vört! heurt ze zich zölf paniekerig mommeln mar aoveral um heur toe verspert doornige stammen en takken heur dreigend de weg. Allennig recht veuruut is nog wat ruumte, het is asof ze gedwungen wördt daor hen te lopen en dat döt ze dan ok. Heur strot is zo dreuge dat ze haost niet kan slokken, ze vuult heur harte in d’oren keihard bonken mar ze giet strukelnd deur, dieper dizze vrömde weerld in.
Nao een tied lopen, het kan een uur ewest wèen of tien minuten, dat wet ze echt niet meer, wördt het zachies-an wat löchter en èven later komp ze bij een open plekke tussen de bomen. Et lek wel of iene hier mit een zage een perfecte cirkel emaakt hef van zo’n tien meter deursnee, der ligt allennig wat old blad mar wieders is het volkomen kaal.
An de rand van de kringe blef ze staon, ze aarzelt um de plek te betreden. In de bos is het eng, mar is ze zölf ok beschut tègen eventueel gevaar; daor in de midden kan iederiene heur beloeren vanuut de struken. Toch vuult ze de antrekkingskracht van de open plaatse en heur bienen geheurzaamt daoran zunder dat ze der wat aover te zeggen hef. Precies in het midden blef ze staon en kek in de rondte. De bos kek as en rooie ondeurdringbare muur terogge, daor wil ze nooit meer hen. Ze richt heur blik naor de locht, de bomen bint hier zo hoge dat het grauwe daglöcht hiel wied vört lek, as het löcht an het ende van een lange tunnelbuis. Ze heurt zichzölf nog steeds poesten mar wördt toch zachies-an wat kalmer. Eigenlijk giet der best een angename rust uut van dizze plek, ze vuult zich wat dreumerig wörden en lat heur op de baodem daele zakken. De gedachten an hoe ze de weg terogge mut vienden en an heur va en moe en breurtien zweeft vört en heur heufd wördt lège. Ze gef zich aover en staart mit niks ziende ogen umhoge, langzam-an zweeft ze het löcht an het ende van de tunnel tegemoet.
Nao een massale zuuktocht wördt heur lichaam de volgende mörgen evunden deur een politieman mit hond. Gieniene begrep dat ze de weg terogge niet weer hef evunden, zo groot of onbegaonbaar is de bos hier toch niet. Ze zit onder de schrammen en mut van uutputting en angst estörven wèen. Toch ligt der een vredige glimlach om de lippen en lek der een verwachtingsvolle uutdrokking op het bleke gezichien te staon...
◄ weerum naor het thoesblad