deur G. van Triest, Lhee
Bartus komp op een goeie zaoterdagmörgen bij Hendukjan de dele op lopen veur een
buurtpraotie, dat deu hij wel vaeker, zo ook op dizze mörgen. Nao wat hen en
weer geleuter over de daegelijkse dingen kriegt ze ’t iniens over haorknippen.
“Die verrekte kapper wordt ook aal duurder,” zee Bartus, “’t is bijna niet meer op te hoesten, ik musse dree gulden betaelen veur ’t knippen en dan wollen ze ’t haor ook nog holden” “Och joh” zee Hendukjan “zo duur al.., jao dat slaegt ook nargens naor, maor ja ie kunt ’t zulf niet hè”. “Nou,” zee Bartus, “daor wol ik het net evenpies mit oe over hebben, umdat ‘t knippen zo duur is har ik der over daacht um zo’n tondeuze an te schaffen, ik hebbe der iene in de Ter Meulen Post staon zien veur niet te veul geld.”
“Zooo, en deink ie dat ie joe daor zulf mit knippen kunt?” vreug Geu, Hendukjan zien va, die as der ook bij was komen staon. “Nou nee, dat geleuf ik niet, maor ik har daacht dat oen Hendukjan mij dan wel zul kunnen knippen, zien ome was jao vrogger ook scheerbaos, dus zit dat vast wel wat in ’t familiebloed”.
“Daor zeg ie wat,” zee Geu glundernd, “ik geleuve ook vaste dat ie wel kunt
knippen Hendukjan, en ik kan oe aans wel wat anwiezings geven. Ik heb ’t al zo
vaeke zien doen”. “Nou, dat is dan ofspreuken, ik bestelle vortdaolijk zo’n ding
dan is ie der wel tegen de tied da’k ‘t haor knipt hebben moet.”
Er verstreek een tied, maor op een donderdagaovend komp Bartus bij Hendukjan mit
de mitdieling dat ’t apperaat komen is mit de Ter Meulen Post. “Dat har ik al
daacht,” zee Hendukjan. “Ik zage ‘t bussie vannaomiddag al veur oen huus staon
en toen daacht ik drekt weer an dat knipding, dus het is anekomen.”
“Jao het is der, en nou wo’k oe eigelijk vraogen of ie mij mörgen nao de middag wel wilt knippen, want Jantie en ikke moet mörgenaovend op de brulfte en dan wo’k veur die tied ’t haor der nog evenpies of hebben.” “O, dat kan wel jong,” zee Geu die as Bartus wel komen zien had, nog veur dat Hendukjan wat kun zeggen. “Ie koomt mörgen vort nao de middag maor, dan kan oenze Hendukjan der drekt mit an en dan hoeft hij hum jao niks te haosten, maor ie moet veur die tied wel evenpies een paer druppies eulie over dat ding hen smeren, dan löp e der wat beter deur.”
De dag daorop was ’t nog gien kwart over twelf toen as Bartus bij de buren op de dele stund. “Ie bint mooi op e tied Bartus,” zee Hendukjan. “Hier heb ie een stoel, gao daor maor aachterseveur op zitten dan kan ‘k aoveral goed bij.” “Hoezo aoveral goed bij? Ie hoeft mij allent het haor op de kop maor te knippen heur,” schetterde Bartus”. “Ja dat wee’k wel, zet die stoel maor midden op de dele, dan hebbe wij ’t mooi an de ruumte, hej ’t apperaatie ook bij oe,” vreug Hendukjan nog an Bartus.
Bartus vleug in de bienen, en mit een vluuk en een bult geschetter gong hij weer naor zien eigen huus um de tondeuze op te haelen. Hendukjan schrouwde hum nog nao dat hij ook een laeken mit mus nemen um ‘t haor op vallen te laoten, maor dat leste heurde hij al niet meer.
Vief tellen laeter was Bartus der weer, Hendukjan naamp ‘t laeken wat Bartus mitneumen had, en spreidde ’t uut over de dele, en zette toen de stoel der midden op. “Gao hier maor op zitten Bartus,” zee hij.
Bartus stund hielemaol verallereerd te kieken. “Wat doe ie nou mit dat laeken man, Jantie hef dat net schone uut de kaaste pakt, en nou gooi ie ‘t zo op die smerige dele van oe.” “Nou, nou, ie duurt het wel te zeggen Bartus, maor weet ie wel hoe lastig as ’t is um haor van zo’n roege liemen vloere te vegen,” vreug Geu, die as in tied ook een stoel op de dele zet had en der op zitten gaon was. “Nee, dat wee’k niet maor vaste niet zo lastig as liem uut een beddelaeken wassen. Maor toe maor, het lig der nou ienmaol, begont maor mit knippen, Hendukjan,” zee Bartus.
Nou, dat leut Hendukjan hum gien twee keer zeggen, daor gong ’t hen mit de tondeuze, hij begun mit de kruine want daor stund ’t mieste haor, “ie moet van boven naor onder knippen, Hendukjan, dat deu ome Geert ook altied, aans krieg ie der gien goed model in,” zee Geu, die as vanuut zien stoel goed acht gaf. Hendukjan knipte en Bartus kaarmde dat het apperaat zo donders trök, en hij had ‘t gevuul asof hij plökt weur in plaets van knipt. ‘Wat veur eulie heb ie er dan op daon? ”vreug Geu. “Nou gewoon pietereulie, dat is jao vettig zat,” zee Bartus. Geu zee der maor niks op, maor zat mooi te gniezen op zien stoel.
Hendukjan had ’t zwiet al een doem dik veur de kop staon, hij wol dat hij der nooit an begunnen was, zien va ook mit zien praoties. “Bij linker oor nog een beetie derof en links boven op de kop ook nog wat der of,” schetterde Geu vanof zien stoel.
“Ie hoeft allent maor te zeggen waor as ik moet knippen, dat het er of mut wee’k zulf wel, want derbij an knippen kan’k niet,” gaf Hendukjan as wies bescheid trögge, en knipte staorigan deur.” Hoe liekt ’t?” vreug Bartus nao een dik half ure. Mij dunkt dat der wel haost genog of is, heb ie ook een spiegel of zo waor as ik evenpies in kieken kan hoe as ’t stiet?”
“Nee die hebbe wij niet, ja zo’n grote die as bij de veurdeure hangt, maor daor begunne wij niet mit te sjouwen, maor ’t resultaot is volgens mij al aordig goed, ie mut nog evenpies wat bij het rechteroor knippen Hendukjan, en aachteran nog wat uut de nekke haelen en dan is ’t goed, dunkt mij,” zee Geu snel, want hij wol gien gemieter mit een spiegel derbij.
Hendukjan knipte nog daor waor as zien va zee, en keek nog een maol op de kop
van Bartus en heufdschuddend zee hij: “klaor is ’t, ie kunt vanaovend rustig hen
de brulfte gaon, ie koomt in elk geval niet in ’t zwiet van een te dikke bos
haor.”
Bartus bedaankte Hendukjan en Geu hartelijk en zee dat hij, as ze ies een maol
verlegen zaten, heur ook wel wol knippen. De beide mannen keken menaar ies an en
sleugen tegeliek ’t aanbod of, nee zo duur kun de kapper toch ook weer niet
wezen.
De volgende dag tegen koffietied kwaamp Bartus vanof de dele de keuken in mit een dikke rooie kop, hij pakte een stoel en gung zitten. “Wil ie een koppie koffie hebben Bartus?” vreug Geu. ”Jaowel, dat giet er vaste wel in,” zee Bartus. “Kerel, wat hej toch een kleur op oen kop man, heb ie het waarm of zo, ja ’t kan ook haost niet aans mit zo’n dikke pette nog op de kop, doe dat ding toch of man. Maor, vertel ies hoe was de brulfte gisteraovend?” vreug Hendukjan.
“Nou dat za’k oe vertellen,” zee Bartus. “Het was barstends gezellig, ik hebbe de hiele aovend ook best wel wille had, maor ik heb er de hiele aovend mit een dik bezwiete kop ezeten, want ik musse van Jantie de pette opdoen toen as we hen gungen en ze wol niet hebben da’k hum of deu, en nou heb ik an gien iene daor op ’t feest zien laoten kunnen hoe as ie mij het haor knipt hebt, Hendukjan!!”
Hendukjan keek zien va ies een maol an en zee toen tegen Bartus: “Hold dan die pette de eerste dreei weken maor op, want wij hebt liever daj niet te veule reclame maekt, wij hebt ’t drök zat.
◄ weerum naor het thoesblad