deur G. Assen
Half september is de tied dat de ram weer bij mien schaopen
mag. Nou ja… eerst in de buurt kommen mag, want zo möt dat. De ram an de iene
kaant van ’t gaos en de wichter an de aandere kaant. Kuj je dat veurstellen, een
ram die zowat een jaor niks te doen had hef en dan van die lekkere wichter an de
aandere kaant van ’t gaos. Hie kan zie zien en roeken… en de wichter loopt dicht
an ’t gaos langs en het liekt ok nog net of zie met heur gat dreit. Op een
zaoterdagmörgen stun ik daor zo naor te kieken. Der leupen weer een paor wichter
vlak langs het gaos, dreiden weer met heur gat en mekkerden ok nog. Het was net
of zie zeden: “Kanst der lekker niet bijijijij… kanst der lekker niet bijijij!”
De ram leup driftig langs het gaos, en opiens nam hie toch een raom en der aover
was e, net toen ien van de wichter zee: “Kanst der lekker niet bijijij…..!” De
ram stapte op dat wicht af en zee: “Makkelk, makkelk!”
Ik heb hum der mar bij laoten, nog even wat kriet op de borst, dan kun hie ok
stempeln, dan kuj zien of de wichter het der echt an toe hadden. De olde
schaopen bint intied allemaol stempeld en Moos hef zien wark goed daon. Ik heb
mar ien kleur gebroekt, niet iene terugkommen.
Bij de eerstejaors doej niet zo’n zwaore ram vanzölf, aans kriej probemen met
aflammern. Het is nog de eerste keer niewaor? Dus een schier jong rammegien bij
de eerstejaors. Wat wil non gebeuren… drie van de jonge wichter hadden ’t er op
ien dag an toe. Dat was dus direct spitsuur veur het rammegien. Twei har e goed
stempeld en de daarde een bettien. Ik denke morgenvrog mar even kieken en jaowal
de daarde was ok goed gruun en het vierde wichien dreide al um het rammegien hen
en het leek net of zie zee: “Toe dan rammegien, toe dan jong!” Het rammegien
keek de aandere kaant op en dat vund ik toch wal wat zielig. Toch mar goed, da’k
mar ien vrouw heb…
Waor gebeurd.
◄ weerum naor het thoesblad