deur Arend Victorie
’t Is aovond. ’t Löp tegen tweeduuster en Grote Harold schöf wat mit zien voeten deur de blaodern op de Toppiesbarg en zit vol mit prakkezaosies. 'Grote Harold' wordt e in ’t dörp en wied daorbuten nuumd, umdat hij wel twee koppen groter is as de aandere kerels uut de streek.
Hij deinkt an Manne en kan zodoende zien gedachten niet meer bij zien wark holden. Het is dan ok gien wonder, dat de schaopen die e onder zien hoede kregen hef al een hiel ende de heide opdwaald bint. Nee, de gedachten van grote Harold bint bij Manne, as zo vake. Ok wanneer e heur in ’t dörp tegen kwam, kun e zien ogen niet van heur aofholden. Der kwamen dan van die oergevulens bij hum naor baoven.
En vanmörgen kwam Manne naor hum toe op de heide. “Waorumme komp dat
vervluukte wicht dan ok de heide op. Zij hef derumme vraogd. Ja, zie hef der
verdomd umme vraogd mit heur wulpse gedoe. Net een loopse teve, die umme de
rekel toe dreit. ’t Gat in de wiend en maor lonken. Nou, nou wet ze ‘t. Jazeker,
ik heb heur slaone, maor zie wol ja niet luustern. Dus heb ik heur slaone. Zie
hef te luustern. Zie wol ’t toch zölf. Dan mut ze niet zo tegensparteln as ’t
gebeuren giet.”
Verscheurde kleren en bloed, zien haanden onder ’t bloed, wat uut heur mond en
neuze stroomde. Heur zachte janken, wat amper baoven zien gekreun uutkomen kun,
meuk hum woest. “Niet meer janken! Hold oe de kop! Hold oe de kop, zeg ik!”
En grote Harold kneep, kneep zo hard mit zien grote haanden, dat er wat knapte in dat slanke halsie van Manne. Zie lag hiel stille, mit grote ogen die angst uutstraalden en een mond waor as de piene nog op te lezen was.
“Vurt, ie mut vurt. Ik wul oe hier niet bij mij holden. Nee, ik mut oe kwiet. Kiek mij niet zo an. Ie hebt der toch zölf umme vraogd. Oh God, zie hef der toch zölf umme vraogd?!” Traonen loopt grote Harold aover de wangen.
“Goed. Ie gaot niet vurt, dan gao ik wel. As ik vanaovend terogge kome in ’t dörp, dan doe ik hiel gewoon, net asaof der niks an de haand is. Gien iene, die as mij mit oe ziene hef, allent God en de Duvel weet dervan…”
’t Löp tegen tweeduuster en grote Harold zit onder de bomen op de Toppiesbarg. ”Waor is Manne?” Harold schrikt op uut zien gepeins en kek op. Naost hum zit een manspersoon. “Waor is Manne?” wordt veur de tweede keer vraogd. “Ik ken gien Manne!” röp Harold verschrikt. “Is ’t bloed wat as ie an oen haanden en in oen kleren zitten hebt dan niet van Manne?” vrag de manspersoon.
“Wel bin ie? God?” vrag Harold. De persoon gef daor gien antwoord op. “O Heer, ik heb zundigd, ik weet ’t,” jammert Harold. “Bloedzunde kleeft an mien haanden en zit in mien kleren!” Harold trilt as een russe. “Laot God der buten. Die wul hier niks mit te maken hebben. Bloed kleeft an oen haanden, ja! Moordenaar! Verkrachter! Ik ben ’t, de Duvel die oe halen komp. Eeuwig zul ie braanden in ’t vagevuur, bewust van de piene, die aj een aander anedaone hebt.”
Nao dizze woorden giet de Duuvel staon en hij wiest naor een iekenboom, waorvan an ien van de takken een touw hangt mit de lusse der al in. “Kiek, oen enkele reis hangt al klaor. Maak daor gebruuk van, ’t zal oe de piene van ’t vierendelen besparen. Zörg derveur, daj genog geld bij oe hebt umme de veerman betalen te kunnen. Aanders blief ie veur eeuwig hier aover de heide spoken.”
’t Waren de duvel zien leste woorden. En zo as e komen is, giet e ok weer vurt. Opgaond in de mist, die umme de Toppiesbarg hen begunt te dwarreln. ‘t Bint de nevelheksen, die Grote Harold die aovond in ‘t tweeduuster het touw umme zien nekke doen ziet.
‘t Volk hef hum de aandere dag vunden, bijna gelieke mit Manne. Naost hum lag de haorspelde, waormit Manne heur blonde haor bij mekaar huld. Die mut hum op de iene of aandere maniere in zien buis steken wezen bleven en is tiedens het verhangen op de grond vallen.
Waor as e hung, daor is Grote Harold ok begraven. Zölfmoordenaars, die wordt niet in geweide grond begraven. ’t Volk hef hum iene dukaat in de mond stopt, zodat e de veerman veur zien aovertocht betalen kun. Spokerij op de heide, daor mus ‘t volk van Börk niks van hebben…
|
De reus van Börk In de tijd van Picardt - 17e eeuw - geloofde men steevast aan het bestaan van reuzen en deze geletterde man beweerde zelf in zijn 22 geschriften, dat de hunebedden indertijd door reuzen waren gebouwd. Velen hebben dit in latere jaren voor waar aangenomen. Het verhaal gaat dat het geraamte van een reus is opgegraven op de Oosteinder es, noord-oostelijk van Westerbork bij de 'Toppiesbarg'. Picardt schrijft hierover met grote overtuiging. Men heeft in Westerbork evenwel geconstateerd dat het bij de Topjesberg opgegraven gebeente afkomstig moet zijn van een vroegere schaapherder, die nogal groot was uitgevallen. Hij zou zich daar van het leven hebben beroofd en ter plaatse zijn begraven. Verder zegt het verhaal dat het gebeente, omdat het toch wel van een zeldzame grootte was, werd opgegraven en een tijd lang werd tentoongesteld ten huize van de Schulte Nijssingh. |
◄ weerum naor het thoesblad