deur Sander Broersma
‘t Is nog vrog. ‘t Schemert wat, ’t vrős wat, ’t weit wat…
De angst is vuulbaor. De spanning te snieden. Een man van tegen de viefig lőp zenuwachtig met een stok te tikkern. Dat doet blienden. Verderop trapt een pubernd jong zien peuk uut. Iederiene is van de leg. Want het giet zo weer gebeuren…
Het moment is bijna daor. Iederien stelt zich op. Tactische posities en holdingen wordt in- en anneumen. Jong en old, dik en dun, cup A tot en met cup D, allemaol bent ze hier met hetzőlfde doel. En toch vuul ie een afstaand tussen de meinsen. Heur eigenbelang is haost te ruken… Opiens slat de vlam in de pan; ze bint niet meer te bedwingen. De finish op de Champs Elysees is kienderspel vergeleken bij dit duw- en trekwark in de vrogge ochtend!
De dove kan weer heuren, de bliende kan weer zien! Rollators wordt achteloos achterlaoten! Miljoenen jaoren van evolutie liekt veur niks west te wezen; de meinsen veraanderd in biesten! En dat alles deur dizze bestorming.
Maor zo iniens komt er een geluud van boven… Het is weer stil. Iederien kek verbaosd en wacht af wat er giet gebeuren. Dan sprek er een vriendelijke mannenstem van boven tot hun… “De vertraagde stoptrein van kwart over zeven vervalt. Er zijn bussen ingezet…”
◄ weerum naor het thoesblad