Kört verhaol deur Bas Luinge
Een paor jaor leden was ik op een zaoterdagmörgen al op tied weggaon um een
zwarftocht te maoken in een naotuurreservaot in oeze umgeving. ’t Was achterin
mei en mooi weer.
Rond een uur of negen krieg ik zin in een plak stoet. Nou heb ik een hiele beste
fotokoffer, die best gebruukt worden kan as stoel. Intied dat ik daorop mien
stoet naor binnen zat te warken, keek ik zo een heideveldtie over in de richting
van een bosraand.
Plotseling zag ik daor an die bosraand een ree staon. Op zuch niet zoveul bezunders waore het niet dat mien neisgierigheid prikkeld weur deur het feit dat het dier stokstief op dezölfde plaots staon bleef.
Ik gung staon, zwaaide met mien aarms, maor de reegeit (intussentied har ik zien dat ‘t um een geit gung) bleef zunder een poot te verreuren staon waor ze stun. Vrumde zaok, in eerste plaots daacht ik dat de boswachter van het gebied een opgestopte ree an de bosraand hen zet har.
Ik besleut te gaon kieken um der achter te kommen wat hier an de haand was. Mien haalf opeten plak stoet legde ik op de fotokoffer en volgde een smal kronkelpadtie deur de heide in de richting van de reegeit.
Nou kunt reeën niet zo goed zien, maor heuren en ruken des te beter. Gelukkig leup ik tegen de wind in zodat het dier mij minder goed ruken kun. Ik was het ree intied op zo’n virtig meter naoderd. Het dier bleef evenwal, zunder zuch te verreuren, staon.
Ik besleut het leste gedielte krupend of te leggen, gebruuk maokend van zoveul meugelijk dekking. Nao zowat tien meter krupen, keek ik hiel veurzichtig over een pol piepestro. Tot mien verbaozing stun de reegeit er nog! De begruiing was undertussen zo leeg worden, dat ik besleut op mien lief, in een soort tijgersluupgang, wieder te gaon. Nao mij op dizze wieze zo’n vief meter verplaotst te hebben, even weer kieken: ongeleuflijk, de ree stun nog op dezölfde plaots: asof het dier verstiend was.
Ik dee mien kop weer naor beneden um verder te krupen, maor o schrik, ik lag met mien neus vlak boven een adder, die zuk, opgerold in de mörgenzun an’t opwarmen was. De kop van ’t dier kwam umhoog, het gespleten tongegie flitste oet zien bek en ik weet dat zo’n dier raozend rap wezen kan en een beet van een adder is niet van gevaor ontbloot.
Hiel zachies, centimeter veur centimeter schoefelde ik achteroet tot ik
boeten gevaor was. Ik keek even boven de heidestruken oet, nog altied stiet de
reegeit daor onbeweeglijk an de bosraand. Wat nou? Weerum gaon naor mien
fotokoffer um de camera te pakken? Een paor mooie foto’s van een adder bent
naotuurlijk nooit weg.
Maor as ik weer terug wezen zul bij de adder was de kaans groot dat ’t dier weg
kreupen was en dat de reegeit verdwenen was en dan stun ik met lege handen. Mien
neisgierigheid ten aanzien van de reegeit overwun, want ’t gedrag van het dier
was niet normaol.
Ik pakte wat zaand en wat stienties van het padtie en gooide dat naor de adder. Het prachtige dier ontrolde zuk en verdween in de heide. Rap kreup ik wieder tot de dekking doende begruiing opheul, zo’n zes meter van de reegeit. Ik gung staon, en zag dat ’t echt niet gung um een opgestopt exemplaor.
Het dier schruk, meuk een lochtsprong en rende ’t bos in. Wat was der toch an de haand? Ik gung staon op de plek waor de reegeit ok staon har en toen zag ik het. Op de grond lag een reekalfie, die prebeerde um te gaon staon. Het diertie was nog nat: het was net geboren. Intied dat ik daor stun te kieken reuk ik een vrumde locht. Ik keek op en tussen de takken van een iek zag ik een vos die drok gangs was um een fazant oet mekaor te trekken.
Ik bukte mij um ’t tafereel beter te kunnen bekieken, maor dit ha’k beter
niet doen kund.
Deur de beweging die ik meuk kreeg de vos mij in de gaoten en met grote sprongen
rend’e vort. De apaarte geur die ik reuk, meuk mij dudelijk, dat er wal ies een
vossenhol in de buurt wezen kun. En jao heur achter mij zat een hol, waoroet de
geur van verröt vleis kwam. De ontelbaore prenten in ’t zaand bij de ingang van
’t hol duudden der op dat er jonge vossen anwezig waren. As dizze jongen al vrij
groot bint, is der veul voedsel neudig en dan gaot de olders soms ok wal ies
overdag op jacht.
Ik leup weerum naor ’t reekalfie, dat intied staon gaon was. Het gedrag van de reegeit was nou dudelijk: het dier kreeg in de naobijheid van een vos een kalfie en har min of meer in panische angst naor de vos keken. Zo’n kalfie was naotuurlijk een makkelijke prooi west veur de vos.
Ik leup naor mien fotokoffer en zag dat twee kreien roezie meuken um mien haalf op eten plak stoet. Ze vleugen oeteindelijk elk met een stuk stoet weg. Ik pakte mien boeltie bij mekaor en verschanste mij achter een vliegden. Met behulp van een verrekieker heul ik de plek in de gaoten waor het reekalfie zuch bevinden mus.
Het duurde zowat een kwartier toen ik de reegeit weer zag verschienen. Ze begunde al rap met ’t schoonlikken van ’t kalfie. Laoter zag ik beide lopen langs de bosraand, waornao ze verdwenen. Ik zuchtte een keer diep, luusternd naor het gejodel van een overvliegende wulp en vuulde mij een gelukkig mèensk.
◄ weerum naor het thoesblad