Schriever van de maond meert 2007
| Janny Alberts-Hofman is in 1929 as boerendochter geboren in Noord-Slien. Het
leven op de boerderij van heur oldelu was drok en roezig. As klein wichie begon
ze al met het opschrieven van heur gedaachten. Zij trouwde met Geert Alberts en
omreden Geert bij de NAM waarkte, kwamen ze in Schonbek te wonen. Geert was deur
zien waark veul van hoes. Janny was dan allén en had dan genog inspiraotsie om
te schrieven. Eerst schreef ze allén in ’t Nederlaands, die gedichten binnen wat religieuzer van toon. Heur Nederlandstaolige waark is oetgeven bij Kok in Kampen. Deur heur contacten met de Drentse Schrieverskring is ze laoter ok in het Drèents gaon schrieven. Doe Geert wat older was en wat meer tied had, binnen ze zowat ’t heule land deurtrökken om op te treden, benaom veur Drèentse Vereeinings. |
 |
Janny Alberts-Hofman hef in de jaoren ’70 en ’80 bestuurslid west van de
Drèentse Schrieverskring en van het Maondblad Oeze Volk. Zij hef metwaarkt an
een bundel Drèentse kerstleeidties, an de vertaoling van psalms en gezangen en
an het vertaolen van het biebelboek Jacobus. Veur de Federatie van
Streektaolorganisaties, SONT hef ze ok veul waark daon.
Janny en Geert woont al weer jaoren in Slien. As depotholders van Het Drentse
Boek zörgen ze derveur dat de booukwinkels in Zuudoost-Drenthe Drèentstaolig
waark in de kaasten staon hebben.
In oktober 2004 kwam de tiende bundel van Janny Alberts-Hofman oet; ‘Het
zingende zaand’ een verzaomelbundel met gedichten en verhaolen. Aander bundels
van heur binnen: Het spinnewiel (1978), De draod lôp deur (1980), Um hoes en hof
(1982), Gods glimlach (1982), Geef mij uw hand (1985), Terug naar de bron
(1987), Liesterkrallen (1989) en Stemmen in de wind (1997).
’t Kan Janny niet veul schelen of heur schrieverij literatuur neuimd worden kan.
Het belangriekste veur heur binnen de waardering die ze altied kregen hef en de
toougankelijkheid van heur waark veur jong en old. Schrieven döt Janny
Alberts-Hofman benaom vanoet heur geleufsbeleving, het positief zeuiken naor de
zin van het leven, verdreeit, geluk, onrust en rust, het verlangen naor
eeinwording. Èend meert 2007 zal der een schrieverspetret van Janny
Alberts-Hofman prissenteerd worden. Albert Haar hef ’t petret in opdracht van
Stichting Drentse Taol maokt.
Janny Alberts-Hofman, schriefster van Drèentse gedichten en verhaolen is op 13
feberwaori oet de tied kommen. Zij is 78 jaor worden.
Hieronder kuj een keur oet heur gedichten lezen.
hollen van
hollen van
is niet een straotien um
is ’t hoes waorin ik wonen kan
is dichterbij
jij bent ik en ik ben jij
hollen van
is d’aodem van oes leven
die as het boeten kaold is
oeze glazen lat beslaon
schoelen bij
jij bint ik en ik bin jij
hollen van
is onrust in de regen
de wind te pruven
zoas de aander pruven kan
veurdat de tied het oet kan vegen
dat bin wij
jij bint ik en ik bin jij.
Oet: Liesterkrallen
Moeder
Ik trök het laand oet van mien kindertied
waor ‘k bliede was, vanoet de mallemeulen
luut ‘k dreum en wark’lijkheden speulen
de wereld van de groten mooi en wied
ik trök het laand oet van mien kindertied
‘k zag moeder, klein under de hoge linden
zie bad dat ik mien weg much vinden
want wat heur ogen zagen, zag ik niet
ik trök het laand oet van mien kindertied
het asfalt van de weg blunk mij integen
al lopend zag ik dobben met verbörgen zeer
nao jaoren, mien kinder in de mallemeulen weer
de tied dreit stil weerum tot het moment
in ’t bield van moeder he’k mijzölf herkend.
Oet: Het zingende zaand'
De dood
Dit is de dood die onverdacht
kan toeslaon as een stil verraod
en zo het iens gezeide zaod
döt rusten in een lange nacht
dit is de dood die iezig kil
het lichem rust gef asof ’t wacht
de rimpels wegstrik en verzacht
het zörgelijk gezicht zo stil
dit is de dood, maor hoger steeg
de ziel, zo wied en toch zo nao
- gien muren, as een vogel vrij –
maor in mien kaomer is ’t zo leeg
a’k bij de aolde dingen stao
dan reert ’t in mij, veurbij, veurbij.
Oet: Het zingende zaand'
Schoonebeek
Verscheulen tussen ’t gruun en ’t veen
an ’t stroompien dat zo speuls
de grenzen legt
ligt ’t darp
an ’t voeteneind wordt zegd.
De plaaties van hiel lang geleen
leeft weer op dizze stee.
Hier hangt de stille vree
van d’ aolde tied
bescharmd gebied.
En meer is er dan land en veen
de grond is riek.
Met wat nog vrömd
onzeker scheen
wuur ’t darp vertrouwd.
Het volk hef bouwd
en oet de nacht van
’t vrogger ieuwig zorgen
zag het een neie mörgen.
Oet: Het zingende zaand'
dwaze moeder
wied van hoes en hof vandaon
loopt moeders met heur droef verhaol
heur stille gang sprek harde taol
het woord is raodeloos vergaon
maor wieder vort komp dichterbij
wij loopt in vrede hier de tocht
mien spandoek hoger naor het locht
hier maakt de zun de dag nog nei
het onrecht lig vlak veur mien raam
de stilte dwingt mij en ik luster
de dwaze moeder wordt mien zuster
en de vermisten kriegt een naam
eerst bint het letters die ik spel
vrömd is de klank maor ’t wordt mij iegen
het kind da’k in mien arm mug wiegen
verdriet graaft dieper, tot de wel
en Rachels reert en rouwt, zie loopt
heur stille tochten, vraogt en hoopt
Oet: Het zingende zaand'
Boedel-scheiding
Stoelen um de taofel
iens zo vertrouwd
bint boedel worden
en het servies
waor moe zo wies met was
wordt non verdield
gedachten zwarft met in de tied
en juuste woorden bint er niet
’t olde dressoir
te old um mooi te wezen
- in het vermolmde holt
kuj nog de tied oflezen -
blif staon
vergaon
zoas het leven zölf vergiet
en juuste woorden bint er niet
wat rakkerig spul
waormet iens warkerige haanden
hemmelden um hoes en op het laand
blif op de deel nog hangen
het wordt verbraand
en in de gloed is ’t of de baand
verbreuken wordt met wat bestund
wat oes nog bund
het gef een leeg en stil verdriet
en juuste woorden bint er niet.
Oet: Het zingende zaand'
◄ weerum naor het thoesblad