Gedicht (eigen spelling) deur Bertus ten Caat
|
|
In mien striepsiekoorn pakkie
Boezel ik deur het Drentse laand
Mandielig met mien iegelkaore
En met een karrebies bij d’haand
Want ik heb gien grote buusen
En an hupzeelen hek ok niks
Ik gao puur veur de klabienders
Veur de absolute kicks!
Ja, dat is onneudig Engels, in dit superdrentse riem
Ziej’t as dichterlijke vrijheid, want het klunk gewoon subliem!
Goenend neumt mij een gaorenklopper.
Wor ik niet tiepelzinnig van,
Bint meestal mieghummelneukers.
Trek ik mij gloepens weinig van an!
Ik hoole niet van kniezebieters,
van meensen met een kabilskop.
Niet van helden op hozevorrels
Want daor schiete wij niks met op!
Nee, ik gao mien woordtie bijdragen
An dit Drentse letterspel
Zeg mar veur de dieverdaotsie
Dat begriept de Drenten wel!
Dus ik bin nou drok an’t garen
Ik maggele der wat an of!
Ik wil ok spreuken boven de bossem
En ’t giet mij niet gauw te grof!
Van smornsvrog tot an tweiduuster
Bin’k met woorden in de weer!
Kopstubbers of ekkelbieters?
’t Is te weinig, ik wil meer!!!
Met de slief wi’k het opschuppen
De hele Drentse woordenschat
Ik wil pruujven, eten, drinken
En ik bin niet zo heel snel zat!
Raakt niet tè veraldereert,
ak mien karrebies gebruuke!
Want het liekt mij gloepens loogies
Ik heb met al die mooie woorden
Dolkies nog veule meer babbelegoogies!!!!!
◄ weerum naor het thoesblad