▲ Bron afbeelding: http://www.annie-mg.com/intro.html

Pluk vindt een hoesie Pluk had een klein rood waogenie. Hij ree dermet deur ’t heule stadtie hen, want hij zöcht naor een hoesie waor of e in wonen kun. Smaangs stopt’e even. En dan vreuig e an de mèensen: Weeit je ok of der hier aargens een hoes leeg steeit? Dan dochten de mèensen even nao en zeden: Nee. Want in aal hoezen woonden al goenend. Pluk ree naor de brink. Hij zette zien waogenie tussen tweei bomen hen en hij gung op een baankie zitten. Ik kan vannaacht wel op de brink slaopen blieven, zee e haardop. Dan slaop ik in mien waogenie onder een boom.

En doe heurd’e een stem boven hum. Ik weeit wel een hoes veur joe, zee de stem. Pluk keek omhoog. Op een tak van de grote ekkelboom zat een mooie dikke doef.

’t Torenie van de Pettenflat steeit leeg, zee de doef. Stief bedankt zee Pluk, en hij tikte an zien pet. Waor is de Petteflet? En hoe heeit jij?

Ik bin Dollie, zee de doef. En de Pettenflet is een paor straoten wieder. Dat heule hoge flatgebouw daor, kiek maor. Daor boven hej een torenie. En in dat torenie is een kaomerie. En daor woont gienend. Maor je moeten wel opschieten, want aans woont der al een aander. Stief bedankt, zee Pluk. Daor hej ’t veur, zee Dollie. Pluk stapte daolijk in zien waogenie en hij ree naor ’t flatgebouw toou. Hij zette zien waogenie an de stoep langes, leuip deur een glaozen deur en gung met de lift naor boven.

Doe e oetstapte stund e op boeten op de allerhoogste verdeeiping. De wind waaide deur zien haor. ’t Was zo hoog dat e der doezelig van weur. Maor daor zat Dollie de doef op de leuning van ’t hek. Zie was naor boven vlogen, sneller as de lift en noe zat ze op hum te waachten.

Kom maor met, zee ze. Ja, loop maor met over de gang. Kiek, daor hej de deur van ’t torenie. De deur is lös. Je kunnen der zo in. Pluk gung naor binnen. ’t Was een nuver kaomerie, heulemaol rond en met raompies an aal kaanten. Omdat ’t gloepends hoog was, koj oetkieken over de heule stad. Der stun een berre en een stooul en een kaast en der was een wastaofel.

Dèenk jij dat ik hier zomaor wonen mag? Vreuig Pluk. Jaowel heur, zee Dollie. Het steeit ja leeg. Ik hoop daj hier geern wonen muggen en tot kiekes. Ik kom nog wel ies an. En Dollie de doef vloog vort, weerom naor de brink.

Pluk was slim bliede met zien hoesie. Hij keek aal maor toe ’t glaas oet, aal oet een aander raompie en dan zag e aal een aander stukkie van de stad. Net zo laang tot e honger kreeg.

Ik gao bosschuppen dooun, zee e. Onder in ’t flatgebouw is een heule riege winkels, dat he’k wel zeein. Hij gung nog ’n maol met de lift. En noe stun der ok een vrouw in de lift met een spuitbus in de haand. Ze loerde een heule poos naor Pluk. En doe vreuig ze: Woonstoe hier? Ja, mevrouw, zee Pluk netties. Waor woonstoe dan? Vreuig die vrouw. In watveur flat, op watveur nummer? Ik woon in ’t torenie zee Pluk. In ’t torenkaomerie, vreuig de dame. Dat!

Ze loerde weer naor hum met kolde ogen en Pluk was benauwd dat ze vraogen zul: Mag dat wel? Of: Hej wel een vergunning om daor te wonen? Maor gelukkig was de lift beneden veur ze nog wat vraogen kun en Pluk gung der gauw oet en rende vort, naor boeten, naor de winkels.

Hij kocht stoet, melk en een puut appels. Ik meein dat dat alles is wa’k van neuden heb, zee Pluk. O nee, ik wol ok nog geern een schier stripboouk kopen. Hij gung ’t booukwinkelie in. Der stun een aordige olde man aachter de teunbaank. Intied dat Pluk een stripboouk oetzöcht, vreuig d’olde man; Woon jij hier in de flat? Ik woon in ’t torenie, zee Pluk. Nog maor pas.

Dan hej ’t troffen, zee d’olde man. Bi’j al aander lu integen kommen, die hier wonen. Nee, zee Pluk. Teminnen… O ja, in de lift stun een vrouw met een spuitbus.

Ach Harregat nog an toou! Met een spuitbus? Dat zal vrouw Hemmelder west hebben. Waor gung ze hen? Dat weeit ik neeit, zee Pluk. Ze stund in de lift en ze gung heulmaol tot beneden an toou, net as ikke. Ik leuf zolfs dat ze nog leger gung, kan dat. Naor de kelder of zo.

O, jao man. Luuster ies even, jonkie, zee ´t olde mannegie. Ik bin Pen en hoe heeit jij? Ik heeit Pluk.

Mooi, mien jong. Pluk, woj asjeblieft even naor de kelder gaon De eerste greuine deur in de hal en dan de trap of. Wat moe´k dan dooun, vreuig Pluk. Luuster zee Pen. Die vrouw Hemmelder dot de heule dag niks aans as spuiten met die bus. Overaal. Die bus is tegen muggen en aal zuks wat meer. Maor in de kelder hef Zaza een stee vonden.

Wie is Zaza. Vreuig Pluk. Een kammeraodtie van mij, zee Pen. Zaza is een mieghommel.

Een mieghommel, begunde Pluk veraldereerd, maor Pen gaf hum een drukkerd en reuip, Schiet ies op, jong, aans wordt Zaza doodspoten. Pluk rende toe ´t winkelie oet, leuip gauw deur de gang hen en de trap of naor de kelder en daor kwam hum een vieze lucht integen. De lucht van een spuitbus. Hij stund in een heule grote ruumte. `t Was der heeit en dreug. De moter van de centrale verwarming stund der en wieder was ‘t der leeg en hol en duuster. En stinken dat het dee, benauwd.

Pluk zette eerst ies even een raompie open. Doe gung e zeuiken naor ´t kameraodtie van Pen. Een mieghommel; Wel hef der noe een mieghommel as kammeraod., daacht Pluk. Maor hij reuip hum wel, Zaza!

Gien eein zee wat weerom. Zachies leuip’e de kelder deur, overaal loerend, tot e in een hooukie wat liggen zag. Een klein beesie. Dat was de mieghommel Zaza. Hij lag op de rug met zien poten omhoog. Dood.

Aarme Zaza, zee Pluk. Hij pakte ´t diertie op en legde ´t vlak veur ´t kelderraom hen. Doe gung e weerom naor Pen. Te laot, zee Pluk. Hij hef ´t er toou daon. Pen zuchtte.

Ik bin niet slim wies met mieghommels, heur, zee e, maor dit was een heul biezundere mieghummel, heul aordig en zo loos. Hij hef ’t er toou daon, hè? Deur die spuitbus vanzölf. Die vrouw Hemmelder zal alles nog ies doodspuiten wat of hier leeft in de buurt. Altied is ze reur met die spuitbus, teminnen as ze neeit an ’t hemmeln is in hoes. Té schoon, man. En te netties. ’t Is heur nooit hemmel genog, ’t moet altied hemmelder, daorom heeit ze ok zo, leuf ik. Maor bedankt veur de muite, mien jong, en kom nog ies ’n maol weer.

Pluk gung met zien bosschuppen hen de lift, maor ineeinen bedocht e dat de puut met appelies nog in de kelder lag. Gauw gung e weerom om de puut op te haolen. Doe e dermet vort wol lopen, heurd’e een heul fien stemmegie zeggen: een appelschellegie zul mij ok wel lusten. Pluk draaide zich veraldereerd om. En daor vlakbij ’t kelderraom zat de mieghommel Zaza, recht op zien pooties en slim tierig.

Ik was flauwvallen, zee e. Maor noe bin’k weer beter. Zul ze weeromkommen met die vreselke spuitbus? ‘k Weeit niet, zee Pluk. Ik dèenk daj beter met mij met gaon kunnen naor mien torenkaomer. Daor komp ze neeit. En dan kriej aal mien appelschellegies.

Hij pakte Zaza zachies op en dee hum bij de appels in de puut. Doe e die aovend hen berre gung was e slim bliede. Ik heb een hoes, docht e. En ik heb al tweei kammeraoden. Nee, dreei. Dollie en meneer Pen en Zaza. Lig je lekker Zaza? Reuip e.

Zaza lag in een lucefersdeuisie met watten. Jao heur, best! Reuip e met zien fiene mieghommelstemmegie. Tot mörgen dan maor, zee Pluk. En hij sleuip.

◄ weerum naor het thoesblad