Veer mei is de dag van de Dodenherdenking. Om aacht uur ’s aovends biw tweei minuten stil. Dan gedèenk wij aal mèensen die in de oorlog omkommen binnen. Stichting Drentse Taol hef daorom een stuk of wat Drèentse gedichten die over dit onderwaarp gaon op de webstee zet.

Suze Sanders - Dodenherdenking
veur Annelien en Reinier,

wij gungen langs de vriendelijke wegen
zo stil al op dit vrogge aovenduur
de trommelstokken roffelden secuur
het ritme dat de voeten deu bewegen

wied vort de pluum van een vergeten vuur
een vrouw stun stil op ’t pad dat zij wol vegen
en boven rechtgeknipte boerenhegen
kleurde halfstok het rood-wit-blauw de muur

het stilst de jonge kerels die hier bleven
met um heur toe de prunussen in blui:
belofte van een nei begun, van grui
die heur dat uur veurgoed ontnummen is

mien haand gledt naost mij naor het jonge leven
dan gruit in mij de angst, ontsteltenis

Oet: Scheupers van de taol

Dick Blancke - Veerde mei

Straks legt ze weer die kransen
veur heur
die vuulen deur geweld
zij hadden heur
’n gele sterre
as tieken opspeld
straks legt ze weer die kransen

Straks legt ze weer die kransen
veur heur
die vuulen deur geweld
zij hadden heur
’n rose dreihoek
as tieken opspeld

de aandre mörgen
ien krans onteerd
de linten d’r ofknipt
gieniene hef ’t leerd.

veertig-viefenveertig
Hitler maokt in mensen underscheid
opheden
eert ze zien slachtoffers
in underscheid

Straks legt ze weer die kransen
Veur heur
die vuulen deur geweld
in gedachten
stao ik daorbij
mien rose dreihoek
as tieken opspeld
in warklijkheid
zit ik in hoes
ik bin gien held

Oet: Vief jaor Roet

Gerard Nijenhuis - Westerbörk

Ik was vandaog in Westerbörk. Het kamp is vot,
maor wel kuj zeen waor de barakken stunden.
De bomen wiest de plek waor alles was, verbunden
deur de middenstraot die deurleup tot het lot

bepaolde wel met de trein mus wieder gaon.
Ik zag ze staon: het jonkie oet mien klas, zien naom
in schoolschrift schreven – Bennie Valk – hij weur verdaon.
Doe ik er was leupen anere kinner de zölfde baon

die hij met zien karbies aoflegde. Ik zag
de rails verbeugen tot opstandigheid. De trein
is jaoren vot. Een golden ende kreeg de dag

dat ik daor was in Börk. De zun streek locht
over het pad. En oet de sterren kwam het sein
dat hij veurbij kwam op zien leste tocht.

Oet: Scheupers van de Taol

Marga Kool - Wie

’s Aovends late is de trein an-ekomen
Westerbörk, in het Dreintse laand.
Klein, broen jonchie mit te grote pette,
veuls te zwaore koffer an de haand.
Hoog aover ’t kaamp dreven wolken naor ’t oosten
wekenlaank har het leven aamper zin,
toen kwaamp de trein en gunk weer rieden,
en ze haalden de wolken in.

Wie gaf heur ruumte
stee um te schulen,
wie gaf heur woorden, warm as de zun?
Wie gaf heur an,
dee de deuren dichte,
en sleug de wonden, zo vaal as hij kön?
Treinen riedt meinsen seins de hel tegemoet.
Wij wussen wel wat, mar wij wussen ’t niet goed.

Waor ze van meinsen niet de name wilt weten
mar op ofkomst of aovertuging wiest,
daor staot de treinen al te wachten
waorvan aj zölf ’t eindstation niet kiest.
Altied kiender, altied bange ogen,
dan El Salvador, dan weer Peru of Bolivia.
Altied angstig wachten of heur vâ wel weerkomp
uut Siberië of blaank Zuid-Afrika.

Wie gef heur hòpe,
stee um te leven,
wie gef heur woorden, zo fel as een vlam?
Wie holdt zien mond
en zien deuren dichte,
ontkent de wonden, zo vake hij kan?
Meinsen voert meinsen seins de hel tegemoet.
Nao Westerbörck wete wij ’t hier heel goed.

Bij ’t station he’k hum vandage ‘ziene:
broene ogen, krullegies in ’t haor.
Moe mit heufddoek en mit lange rokken,
kleine breurties, koffer veuls te zwaor.
Opgetogen stun zien va heur op te wachten,
die een huus wet, in een buurte, bol van tegenzin.
En ze schreiden samen, en ze lachten
en van angst hol ik de aodem in.

Want wie gef heur warmte,
Stee um te lachen,
Wie haalt heur in
En wie haalt heur an?
Wie wes heur nao
Döt de deuren dichte,
En slat wonden, zo vaal as hij kan?
Treinen riedt meinsen de hel tegemoet.
En nao Westerbörck wussen wij het zo goed.

Oet: Scheupers van de Taol

◄ weerum naor het thoesblad