Een jaor of wat leden hew is een auto wonnen op een verlotting. Mor dat was niks veur ons. Aw een keer vort wollen, dan mus Geert, die hier naost ons woont, en die een riebewies het, altied met om te sjefeuren. En dat was aans nog niks, mor dan mus Annechie, zien vrouw ok met. En dat haar nóg zo slim niet west, mor ze hebben drei klaaine kinder. En die muzzen dan ok wel met. Dat zodounde zatten wai dan met zo’n man of zeuven in ons auto!

En dat haar veur een keer nog wel is kund, mor, aj zo’n dag oetgaon dan moej ok wel is even anholden onderwegens. En dan mus ik Geert en zien vrouw en zien heile hoesholding vanzölf wel vraai holden. Dat, het wör nogaal een duraobele riederaai op die meneier.
‘Jan Hinnerk!’, zee Alaaidao in ’t lesten, ‘dat kan zo niet langer!’ ’t Begunt mai dik te vervelen, heur! Ein van tweiene, óf doe gaaist zölf ’t sjefeuren leren óf de auto gaait de deur weer oet!’
Nou, drei maond laank heb ik an ’t sjefeuren leren west. Mor doe zee die autokerel, dat e mai ’t rieden nog wél leren kun op ’n olde wipkar, mor dat ’t met ’n auto veur ’t jaor 2000 wel niet lukken zul. Dat wör Alaaidao te duur en zodounde hew de auto mor in de kraant zet.
‘En wat docht je der van aw ankom zummer nou tóch is oet raaizen gungen met ons baaidend?’, vruig Alaaidao een paor daogen laoter. ‘Autorieden kuw niet meer. Mor aw nou is met de bus gungen?’
Dat leek mai wel wat tou en zo kwam ’t, daw ons inschrieven laoten hebben veur een raais naor Oostenriek veur virtie daogen.
‘Aj toch vortgaon moej ’t ok goud doun!, zee Alaaidao.
Mor mien leive tied, volk, wat komp er een bult te kieken veurdaj alles veur ’nkannerk hebben! Koffers moej hebben en naaie schounen en paspoorten en zunnebrillen en weit ik veul wat aal neit! Wai hadden ’t zo drok as klaaine baosies, Alaaidao en ik. Zaoterdags zuw met de bus vort. Mor dunderdaags wazzen de paspoorten er nog niet. Dat, vraaidagsmörgens ik veur de zoveulste maol weer naor ’t gemeintehoes tou. Gelukkig, ze wazzen kommen, zee Derken Tunnies, ons eerste ambtenaor.
‘Mooi’, zee ik, ‘dan kuw teminsten vortgaon met de bus.’
Ik ree goud en wel op straot, doe mien kameraod Klaosie mai van aachtern inhuil op de fiets.
‘Kerel, Jan Hinnerk!, ruip e, ‘hej ’t ok drok vandaog?’
‘Hou dat zo?’, vruig ik.
‘Ik bin an ’t heuien’, zee Klaosie, ‘en over een keteier krieg ik de heuipaars in ’t laand, aj nog even helpen kunden met rieven en zo, dan geern!’
‘Best!’, zee ik en zo gungen wij naor ’t heuilaand tou.
Nao een stief haalf uurtie kwam een dikke trekker met ’n heuipaars ’t laand opstoeven en daor gung ’t hin. Wat ’n mooi spul, volk. De pakkies heui rolden zo mor kaant en klaor op ’t laand! Een aandere trekker met een grote platte korre ree ze naor hoes. In ’n dik uur tied haar Klaosie alles bai ’n kannerk en in de schuur. Wai huifden allein wat houken en hörns anrieven en zo.
‘Klaor!’, zee Klaosie en hij veegde hom ’t zweit van de kop. Gao mor even naor Berendien. Dan kriej een borrel!’
Wai luipen naor onze fietsen tou. Die stunden veur bai ’t hek.
‘Waor is mien jaas?’, vruig ik.
‘Waor haj hom dan hinlegd?’, vruig Klaosie.
‘Hier!’, zee ik. Vlak bai mien fiets op ’t heui.’
‘Dan is e oppaarst!’, ruip Klaosie verschrikt.
‘Mor de paspoorten zitten in de binnenbuus!’, schrouwde ik. ‘En zunder paspoorten kom wai nooit de baargen in!’
Alaaidao het nogaal even an ’t woord west, doe ik heur ’t geval pebeerde oet te leggen. Eerst wol ze Klaosie alle pakkies heui weer lössnieden laoten, mor laoter het ze daor toch mor van aofzein. En zo komp ’t, dat mien jaas en de paspoorten tot ankom winter tou mooi in ’t heui verpakt zitten bai Klaosie in de schuur en daj van ’t zummer gien ansichtkaor’ie kregen hebben oet Oostenriek van Jan Hinnerk en Alaaidao.

Oet: Peter van der Velde - Winter op de Paaizermao

◄ weerum naor het thoesblad