Twee gedichten van Ans Klok
 
Een neie dag

Grondnevel ontkomp
an de kolde van de vennen
en streelt de stramme stengels van de bentepolle.
Het wollegrös giet op in waes.

Kruderige geur
van jeneverbessen stig op
en verjag de muffe staank van de mossen.
De bomen staot an de grond genaegeld.

De gentiaan begunt te bengeln
en zunnedauw stek fier zien schöpnet uut.
Een zwoel briesie viendt zien weg
en stöf het stoefzaand aanderwegens.

Boomtoppen wiekt veur d’eerste zunnestraolen
en ’t donker ruumt zien plekke in veur het locht.
Een jonge vos speult aachter de heuvel.
De herder lat ’t gebeuren.

   
Moment
Dat iene moment
dat oe altied bijblif.
Dat indruk meuk
en nooit vervliegen zal.
Dat boven komp
gewild en ongewild.
Zo’n moment,
duurt een eeuwigheid.

 


weerum naor het thoesblad